Flintlock and laces: painters

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą painters. Pokaż wszystkie posty

sobota, 6 grudnia 2014

Marcello Bacciarelli

Selfportrait, 1793, Muzeum Narodowe w W-wie / National Museum in Warsaw

Marcello Bacciarelli to jeden z tych malarzy, którego dzieła są znane o wiele bardziej niż jego nazwisko. Portrecista polskiej arystokracji, nadworny malarz Stanisława Augusta Poniatowskiego ma zapewnione miejsce w każdej publikacji dotyczącej czasów okołorozbiorowych.

Bacciarelli Marcello, despite his Italian descet, is a painter best known in Poland. He was court painter of king Stanisław August Poniatowski and portreyed polish aristocracy.

Portrait of Izabella z Poniatowskich Branicka, c. 1757,
Muzeum Narodowe we Wrocławiu / National Museum in Wrocław

Portrait of Apolonia Poniatowska nee Ustrzycka and her son Stanisław as Flora and Amor, 1757, Muzeum w Wilanowie / Museum at Wilanów (uwielbiam to połączenie gładkiej sukienki z girlandami kolorowych kwiatów / a perfect match of plain, white dress and colorful flowers <3)

Stanisław i Konstancja Poniatowscy, 1766-1771, Muzeum Narodowe w Poznaniu / National Museum in Poznan

Urodzony w roku 1731 Bacciarelli pierwsze kroki w malarstwie stawiał w swoim rodzinnym mieście - Rzymie. Od roku 1750 karierę rozwijał w Dreźnie, gdzie sporządzał rysunki arcydzieł z Galerii Królewskiej, działał na dworze Augusta III, malował portrety, nawiązywał znajomości, a także ożenił się z swoją uczennicą, Fryderyką Richter, która zasłynęła później jako miniaturzystka. W roku 1763 artysta został doceniony i wyjechał na dwór cesarzowej Marii Teresy, gdzie portretował cesarską rodzinę.

Bacciarelli was born in 1731 in Rome and there he took his first steps in painting. In 1750 he moved to Dresden, where he was employed by king Augustus III. In 1763 artist was appreciated and he developed his career on the court of the Empress Maria Theresa in Vienna, where he made portraits of the imperial family.

Portrait of Anna Szaniawska née Scypion,
Muzeum Narodowe w W-wie / National Museum in Warsaw

W międzyczasie Bacciarelli tworzył portrety na zamówienie rodziny Poniatowskich, co w roku 1764 zaowocowało propozycją objęcia posady nadwornego malarza Stanisława Augusta. Propozycja oczywiście została przyjęta i dwa lata później (najpierw artysta musiał wywiązać się ze swych zobowiązań na dworze Marii Teresy) Bacciarelli zamieszkał w Warszawie, gdzie już bez reszty mógł poświęcić się służbie polskiemu królowi. Co ujęło króla w Bacciarellim? Oczywiście musiał sprawdzić się jako rodzinny portrecista, ale nie mniejsze znaczenie miało jego pochodzenie - Stanisław August zakochany był we Włoszech i włoskiej kulturze. Ich relacje ponoć układały się bardzo dobrze, a Poniatowski, który z większą biegłością poruszał się po świecie kultury i sztuki niż polityki, z pewnością był wymagającym, ale też i świadomym pracodawcą.

In the meantime, Bacciarelli was creating portraits on request of Poniatowski family, which resulted in offer a job as the court painter of king Stanisław August Poniatowski. The proposal was accepted and two years later Bacciarelli settled in Warsaw. Why did the king chose him? Of course he proved his skills as a family portrait painter, but no less important was his origin - Stanisław was in love with Italy and Italian culture. Relationship between king and painter were very good.

Stanisław August Poniatowski z klepsydrą/with an hourglass, 1793, Muzeum Narodowe w W-wie/ National Museum in Warsaw

Countess Konstancja Tyszkiewicz, née Poniatowska, c. 1775


Portrait of Izabela Lubomirska, Błękitna Markiza / The Blue Marquise 1770s (czy tylko mi się wydaje, że coś tu nie gra pomiędzy talią a biustem? / don't you think there is something wrong between waist and breast?)

Jako nadworny malarz Bacciarelli zajmował się oczywiście nie tylko portretowaniem władcy (a stworzył ok. 30 takich portretów). Zaprojektował też malarski wystrój sal reprezentacyjnych na Zamku Królewskim w Warszawie, Zamku Ujazdowskim i w Łazienkach. Program ikonograficzny miał być utrzymany w duchu patriotyzmu - powstały wtedy 22 obrazy przedstawiające polskich władców, personifikacje cnót właściwych dobrym monarchom, a także przedstawienia ważnych wydarzeń historycznych. Sprowadzał ponadto dzieła sztuki, sprawował pieczę nad królewskimi zbiorami sztuk i założył szkołę malarską - Malarnię.

Portret królowej Jadwigi Andegaweńskiej, Portrait of Queen Jadwiga Anjou, 1768-1771, Zamek Królewski w W-wie / Royal Castle in Warsaw

As court painter Bacciarelli obviously dealt not only with portraying the ruler (and created c. 30 portraits). He also designed a painting decor of reception halls at the Royal Castle in Warsaw and Ujazdów Castle. The iconographic program was done in the spirit of patriotism - there were 22 pictures of Polish kings, personifications of virtues typical for good monarchs, and presentation of important historical events. He also was buying works of art for king, took custody of the royal collections, and founded a school for painters.

Portrait of Anna Teofila Potocka, c 1780 (gdybym miała wybrać którąś z tych sukien, wybrałabym tę / if I had to choose one of these dresses it would be this one)

Portrait of Anna Charlotta Dorothea Biron, Princess of Courland, c. 1795, Pałac na Wodzie / Palace on the Water

Bacciarelli nie był malarzem rewolucyjnym i odkrywczym, był raczej solidny rzemieślnik realizujący konkretne zamówienia. Będąc reprezentantem późnego baroku, a później rokoka i klasycyzmu malował zgodnie z duchem tamtych epok - miękki światłocień, lekkość, subtelna kolorystyka i delikatna idealizacja.

Szlachcianka / Noblewomen, after 1800

Bacciarelli wasn't a revolutionary painter, was rather solid craftsman. As a representative of the late baroque, rococo and classicism he created in the spirit of those periods - soft chiaroscuro, lightness, subtle colors and delicate idealization.

Wszystkie zdjęcia pochodzą z wikipedii

poniedziałek, 20 października 2014

Jean-Baptiste Greuze

Dzisiaj kolejny, XVIII-wieczny malarz - Jean-Baptiste Greuze. Działał w drugiej połowie wieku, łącząc w swoim stylu cechy rokoka i neoklasycyzmu. Urodził się w Tournus we Francji w roku 1725, początkowo uczył się zawodu w Lyonie, a następnie w Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby w Paryżu. W latach 1755-1757 odbył też zwyczajową wówczas podróż do Włoch, podczas której studiował dzieła mistrzów. Sztuka włoska, a także i holenderska, stanowiły dla niego źródło inspiracji. Greuze znany był najbardziej ze swoich obrazów rodzajowych o tematyce dydaktycznej i moralizatorskiej, a także z lekko rozerotyzowanych portretów dziewczątek przewracających oczami. Jego dzieła doceniali zarówno krytycy jak i publiczność, często wystawiał swoje dzieła w paryskim Salonie, a sam Denis Diderot nie mógł się go nachwalić w swoich entuzjastycznych recenzjach. Z punktu widzenia dzisiejszego widza nie można jednak pozbyć się wrażenia, że trochę na wyrost - greuzowski moralizm często jest sentymentalny i sztuczny, a malowane dziewczęta... no cóż, na pewno można o nich powiedzieć, że są słodkie ;) Nie znaczy to oczywiście, że Greuze był złym malarzem, jego obrazy są bardzo subtelne i delikatne, był też świetnym portrecistą. Dobra passa i popularność jednak nie trwały przez całe jego życie - zmarł w biedzie i zapomnieniu w roku 1805.

Przy okazji oglądania warto zwrócić uwagę na detale, np. na czepki, fartuszki, buty czy koszule, Greuze bowiem lubił malować kobiety w lekkim negliżu (rozchełstaną chemise i luźno związaną na ramionach chustkę można uznać za jego znak rozpoznawczy). Na marginesie z żalem dodam, że nie znalazłam datacji dla wszystkich obrazów.

Today another eighteenth-century painter - Jean-Baptiste Greuze. He was active in the second half of the century, combining in his style features of Rococo and Neoclassicism. He was born in Tournus, France in 1725, at the beginning he was learning profession in Lyon, and then at the Royal Academy in Paris. In the years 1755-1757 also took the trip to Italy, where he studied the works of renaissance masters. Italian and Dutch art were a source of inspiration for him. Greuze was most known for his genre works full of didacticism, and for slightly eroticised portraits of girls rolling eyes. His works were appreciated by the critics and the audience, Greuze often exhibited his works at the Paris Salon, and the Denis Diderot praised his art in enthusiastic reviews. From our perspective we can get the impression that those admirations were little exaggerated - moralism by Greuze is often sentimental and artificial, and his girls... well, you can definitely say they are cute, sometimes to cute ;) This doesn't mean that Greuze was a bad painter, his paintings are very subtle and delicate, he was also a great portraitist. At the end of his life fortune left him and he died in poverty and oblivion in 1805.

While watching its worth to pay attention to details, eg. on caps, aprons, shoes or shirts - Greuze liked to paint women in a light negligee (disheveled chemise and loosely tied scarf on shoulders is probably his trademark :).

Który obraz najbardziej się Wam podoba?
Which picture you like the most?

Potłuczone jajka / Broken Eggs, 1756, Metropolitan Muzeum of Art, NY

1757

Cisza / Silence, 1759

Rozpieszczone dziecko / The Spoiled Child, 1765

nie wymyśliłam sobie tych oczu ;) / eye-rolling


Stłuczone lustro / The Broken Mirror, 1763

Praczka / The Laundress, 1761

c. 1770

Stłuczone naczynie / The Broken Vessel, 1771

Mleczarka / Milkmaid, przed /before 1784, Luwr

Portrait of a Young Woman Called Mademoiselle Montredon, early 1780s

Biały kapelusz / The White Hat, 1780

Madame de Courcelles podczas toalety / Madame de Courcelles at Her Toilette, c. 1760

Madame de Porcin, 1774

Mme Georges Gougenot de Croissy, née Vïrany de Varennes, 1757, New Orleans Museum of Art

Portrait of Ekaterina Petrovna Shuvalova

Portrait of Marquise de Chauvelin, c. 1750

Portrait of Sophie Arnould, c.1786

Portrait of the Countess Schouwaloff

A to najlepiej znany mi obraz Greuza - Gitarzysta zdobi okładkę Encyklopedii Muzyki :)

Gitarzysta / The Guitarist, 1757, National Museum in Warsaw

czwartek, 29 maja 2014

Jean-Baptiste Siméon Chardin

Kobieta pijąca herbatę / Lady Taking Tea, 1735

Chardin (1699-1779), Francuz, malarz, indywidualista. Słynie przede wszystkim ze swych mistrzowskich martwych natur, tematu niezbyt chętnie podejmowanego przez rokokowych artystów. Denis Diderot, filozof, krytyk sztuki i wielki wielbiciel twórczości Chardina pisał o nim w swoim Salonie roku 1764: W samą porę zjawiasz się, Chardinie, ukoisz mój wzrok, śmiertelnie zraniony wytworami twojego kolegi, Challe'a. Przychodzisz, wielki czarodzieju, z Twoimi milczącymi kompozycjami! Niech przemówią do artysty! Powiedzą nu wszystko o naśladowaniu natury, wiedzy o barwach, o harmonii! Jakże powietrze krąży wokół tych przedmiotów!
Jednak nie o martwych naturach będzie ten wpis (im się należy osobny post!), a o... strojach oczywiście Nie znam malarza z tego okresu, który oddałby piękniej otaczającą go codzienność. Tutaj nie ma finezyjnie upozowanych dam, fantazyjnych strojów i rozbudowanej symboliki, są za to kobiety w codziennych, prostych ubraniach, wykonujące codzienne, proste czynności. Obrazy tchną autentycznością i są świetnym źródłem dla osób chcących odtwarzać XVIII-wieczną biedę i stany średnie.

Chardin (1699-1779), Frenchman, painter, individualist. Well known for his master still lifes, a theme which wasn't very popular among Rococo artists. Denis Diderot, philosopher, art critic and a great admirer of Chardin wrote about him in one of his Salons : You come just in time, Chardin, to refresh my eyes after your colleague Challe mortally wounded them. Here you are again, great magician, with your silent arrangements! How eloquently they speak to the artist! How much they have to tell about a imitation of nature, the science of color and harmony! How freely the air circulates around your objects!
However, I don't want to write here abour still lifes (they deserve for a separate post!), I want to write about... costume of course I don't know the painter of this period, who would express everyday life in more beautiful way. There are no delicately posed ladies, fancy costumes and elaborate symbolism, but there are women in everyday, simple clothes, doing everyday simple tasks. Images exude with authenticity and are a great resource for people who want to make the18th century poverty and middle classes.